Dungeon Defense (WN) 220 ปาร์ตี้นักผจญภัยแร๊ง D (12)
ดวงตาของฟาเบียนนั้นเบิกกว้าง
แหม มันกว้างเสียจนลูกตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า
ลอร่าต้องพอใจแน่ๆที่ไม่ต้องออกแรงคว้านลูกตาออกจากเบ้าด้วยมือตัวเอง
“ไอ้ลูกกะหรี่นี่……!”
“มิสเตอร์ฟาเบียนเอ๋ย ไม่ใช่แค่เจ้าหรอกที่เรียกพ่อข้าว่าเป็นหมาตัวหนึ่ง”
ผมพูดขึ้น
“นั่นเป็นการคาดเดาที่ช่างหาญกล้านัก และทุกผู้ที่คาดเดาอย่างนั้นต่างมีลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่งนั่นคือ กลายเป็นศพ
้ข้าได้แต่หวังว่า มิสเตอร์ฟาเบียนจะสามารถมีชีวิตรอดไปเป็นคนสุดท้ายนะ”
ผมเผลอหัวเราะออกมา แหม มันอดไม่ได้จริงๆนี่ ดูเหมือนลอร่ากับเจเรมิเองก็เช่นกัน ปอดของพวกเรานั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
หากจะมีอะไรที่โคตรของโคตรสำคัญสำหรับคนธรรมดา พวกเราคงไม่มีสิ่งนั้นอีกต่อไปแล้ว เหมือนข้างในของเราสามคนนั้นมันพังไปหมดแล้ว
“ผู้ช่วยคนนั้นที่ทำงานในกิลด์นักผจญภัย……ชื่อ ฟลัว ใช่ไหม?
นายไม่อยากกลับไปแต่งงานกับแม่สาวคนนั้นเหรอ? ออกไปจากที่นี่แบบมีชีวิตอยู่น่ะ ? มันจะเป็นปัญหาเอานะ ถ้าเจ้าสาวใหม่กลัยต้องใช้คืนร่วมหอกับร่างเย็นๆน่ะ”
“ไอ้เชี่ยระยำเอ๊ย! ขอให้แกโดนเทพทุกองค์สาปแล้วตายห่าไปซะ!”
โอ้ เขายังมีใจสู้อยู่นี่
ฟาเบียนนั้นไม่ใช่นักผจญภัยหน้าเก่าธรรมดาๆ แต่เขายังเป็นบุคคลที่มีศักดิ์ศรีในฐานะมนุษย์คนหนึ่งด้วย ศักดิ์ศรีอันไร้ราคา และไร้ค่ายิ่งเมื่ออยู่ในสถานการณ์เช่นนี้
“อว๊ากกก!?”
ไม่สำคัญเลยว่า ฟาเบียนนั้นจะโมโหโทโสขึ้นมาหรือไม่ แบทเทิ่ลรอยั่ลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
นักผจญภัยคนหนึ่งใช้มีดแทงคนข้างๆ อีกฝ่ายที่ถูกแทงก็มองด้วยสายตาที่ตกตะลึง
“นี่แกทำอะไรวะ!?”, “แกกล้าดียังไงทรยศพวกพ้องวะ!”,นักผจญภัยคนอื่นต่างตะโกนด้วยความเกรี้ยวโกรธ
“ฉะ-ฉันไม่อยากตาย”
ฆาตกรนั้นยืนตัวสั่นขณะที่ยังกุมมีดในมือ
“ข้าไม่ได้อยากมาที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว……. หากพวกแกไม่ได้โกหกว่า นี่เป็นโอกาสทองในการรวยรวดเร็ว!
ชะ-ใช่แล้ว นี่มันเป็นความผิดของพวกแกนั่นแหละ…….ข้ามีฟาร์มที่บ้านที่ต้องกลับไป…….ข้าไม่เหมือนกับพวกแกที่เน่าหนอนอยู่ก้นบึ้ง!”
“ไอ้ห่าฆาตกรนี่!”
นักผจญภัยคนอื่นพุ่งเข้าใส่ฆาตกรคนนั้น พร้อมกับแกว่งขวานใส่หน้า
ฆาตกรคนนั้นหดก้มลงและยกมีดขึ้นแต่นั่นก็ไม่ทำให้ปัดป้องขวานได้
หัวของเขาแบะผ่าออก ขวานกะเทาะกระโหลกกระจาย
นั่นแหละคือ จุดเริ่มต้น
นักผจญภัยคนที่เหลือต่างคว้าโล่และหอกขึ้นมาพุ่งใส่กัน
เสียงตะโกนดังก้องพร้อมกับเสียงวัตถุกระแทกโล่
ฟาเบียนหยุดมองผม แล้วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเข้าร่วมการต่อสู้ที่สุดวุ่นวาย
ข้าอยากมีชีวิต ข้าไม่อยากตาย หรือไม่ก็ ข้าอยากจะออกไปจากนรกนี่ให้ไวที่สุด
ความปรารถนาพื้นฐานพวกนั้นไหลออกมาผ่านอาวุธที่แกว่งไกว
แฟรี่บางตัวก็บินมาหาผมขณะที่กำลังรับชมการต่อสู้ของเหล่ากลาดิเอเตอร์พร้อมกับแขนที่แบกหามมาด้วย
แฟรี่สี่ตัวพยายามอย่างมากที่จะแบกขวดไวน์มา ในขณะที่แฟรี่อีกสามตัวก็ประคองแก้วไวน์มา
พวกนั้นรู้สินะว่า มาสเตอร์กำลังอยากเหล้า เลยไปเอามาให้ แหม ช่างน่ารักอะไรเช่นนี้!?
“แฟรี่ของข้าเนี่ย ใจดีที่สุดในโลกเลย!”
ผมรับขวดและลูบหัวแฟรี่พวกนั้นตอบแทน เหล่าแฟรี่ต่างหัวเราะคิกคัก
พวกเรารินไวน์ใส่แก้วให้กันพลางรับชมโคลอสเซียม การสู้รบเริ่มจริงจังเข้มข้นมากยิ่งขึ้น
ยิ่งเข้มข้นเท่าไหร่ก็ยิ่งบันเทิงมากเท่านั้น แถมมีไวน์เข้ามาเสริมอีกยิ่งทำให้ประสบการณ์การรับชมนั้นยอดเยี่ยมยิ่งขึ้น
แต่ก็มีนักผจญภัยทั้งที่สู้เต็มที่และบางคนก็สู้ไประแวงไปเพราะกลัวจะฆ่าสหาย
“แม่งเอ๊ย อย่าสู้กันสิวะ! อย่าถูกไอ้จอมมารมันหลอกเอา! แม่งเอ๊ย ฟัค!”
และก็มีคนอย่างฟาเบียนที่พยายามจะหยุดการต่อสู้
นักผจญภัยที่กระหายเลือดไม่ได้ยินคำพูดของฟาเบียนแล้ว
ฟาเบียนเองก็พยายามที่จะระงับการต่อสู้ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสำเร็จ
เขายังคงไร้ทางเลือกเหมือนเคย ยังคงต้องแกว่งดาบเพื่อยับยั้งนักผจญภัยคนอื่นที่พุ่งใส่เขาพร้อมอาวุธ
ผมถึงกับผิวปาก
“มนุษย์น่ะจะแสดงสันดานแท้จริงออกมา เมื่อเผชิญหน้ากับภัยอันตราย”
“ฮื่มม มันเป็นอะไรที่งดงามเพราะหาดูได้ยากยิ่ง”
ผ่านไป 10 นาที นักผจญภัย 20คนก็ลดลงเหลือ 7 คน
7 คนนั้นไม่มีใครที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ บางคนถูกแทงด้วยมีด บางคนก็ถูกดาบฟันเนื้อฉีก ทุกคนต่างมีบาดแผลทั้งนั้น
ทั้งหมดต่างหายใจหอบหนักขณะที่มองกันและกันด้วยแววตาดุดัน ไม่มีใครอยากขยับก่อน ทำให้ต่างฝ่ายต่างดูเชิงกันอยู่อย่างนั้น
คงพยายามจะยื้อออกไปให้นานที่สุดนั่นแหละ ไม่เป็นอะไรมากไปกว่าเกมที่น่าเบื่อและเสียเวลาโดยไม่จำเป็น
ผมจึงตัดสินใจเพิ่มแรงกระตุ้นเข้าไปอีกสักหน่อย
“เอาล่ะ เอาล่ะ ทุกคน หยุดสู้กันก่อนนะ แล้วมาดูทางนี้”
ผมปรบมือเพื่อดึงความสนใจของพวกเขา
ดวงตา 7 คู่ที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด อ่อนล้าและหวาดกลัว หันมาหาผม
ผมควักถุงเงินออกมาแล้ว เขย่าต่อหน้าพวกเขา
“เห็นนี่ไหม?”
เกร้ง เกร้ง
เสียงโลหะกระทบตัวดังมาจากในถุง
“ในนี้มีทองมากมายเลยล่ะ ราวๆ 50 ไลบร้า ข้าจะให้เงิน 50 ไลบร้าเป็นของกำนัลสำหรับผู้รอดชีวิต ถ้าอย่างนั้นแล้ว เชิญสู้กันต่อได้เลย”
“……!”
ความโลกได้เติมเต็มในดวงตาของพวกเขา
จำนวนเงิน 50 โกลด์นั้นไม่ใช่เงินน้อยๆเลยสำหรับนักผจญภัย การต่อสู้อย่างสิ้นหวังเพื่อเอาชีวิตรอดไปให้ได้กลับกลายเป็นการต่อสู้เพื่อชิงเงินรางวัลด้วยชีวิต นักผจญภัยทั้งหลายต่างผ่อนคลายลงเพื่อสูดลมหายใจลึกๆ
“อ๊าาาากก!”
ก่อนจะตะโกนพร้อมกับพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย
เรจ สแลช( Rage Slash), คราวน์ สแลช(Crown Slash), และครอส สไลซ์( Cross Slice)เปิดการใช้งาน
พวกเขาใช้เทคนิคดาบประจำตัวไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่หมายจะฆ่าฟันกัน เสียงของโลหะกระทับกันดังไม่ต่างจากซิมโฟนี่แห่งความอลหม่าน
ผมตะโกนเชียร์พร้อมรอยยิ้ม
“เออ อย่างนั้นแหละ! นี่แหละที่แกควรทำ แกควรจะฆ่าพวกที่เหลือเพื่อเงินและเพื่อเอาชีวิตรอด
มันเป็นธรรมดาอยู่แล้วนี่ ข้าคิดแล้วว่า พวกเจ้าทุกคนต้องเข้าใจดี
C’est Si Bon! C’est Si Bon!”
(มันยอดมาก! มันยอดมาก!)
ลอร่าจึงพูดแทรกขึ้นมา
“ท่านมีงานอดิเรกที่แย่มาก นายท่าน”
“เฮ่อ ข้าไม่อยากได้ยินคำนั้นจากปากจากสาวน้อยที่สะสมหัวกระโหลกเลย”
“……ก็พอกันทั้งคู่นั่นแหละ”
เจเรมิบ่นพลางถอนใจ
การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว หลังจาก 5 นาทีผ่านไป มีเพียงมนุษย์ผู้เดียวที่ยังมีชีวิตอยู่รอดท่ามกลางวงล้อมของก็อบลิน
ชายผู้เดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางศพทั้ง 19 ศพกระจายไปทั่ว
“ฟู่, ฟู่……อั่กกก”
ฟาเบียนนั่นเอง
เขาดิ้นรนที่จะหายใจออกมา เขาต้องยอมสละแขนซ้ายเพื่อที่พยายามบล็อคการโจมตีของอีกคน
แขนข้างนั้นมันแกว่งราวกับของเล่นที่โดนขวานสับ
ทั้งยังมีมีดเสียบที่น่อง เลือดไหลออกราวกับน้ำพุโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล
“ยอดเยี่ยมจริงๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าทำได้ มิสเตอร์ฟาเบียน”
“อั่ก……อึก ”
“ขอแสดงความยินดีด้วย”
ผมปรบมือให้กับฟาเบียนชุดใหญ่ ลอร่าและเจเรมิเองก็ปรบมือให้ด้วยเช่นกัน
ผมสั่งให้ก็อบลินทุกตัวที่อยู่ที่นั่นทำตาม ก็อบลินนับร้อยตัวจึงร่วมกันปรบมือให้
หากจะเทียบกับประชาชนในโรมที่ปรบมือให้กับกลาดิเอเตอร์ผู้กล้าที่พยายามดิ้นรนยืนหยุดในท้ายที่สุด และแสดงความนับถือให้แม้ว่า กลาดิเอเตอร์ผู้นั้นจะเป็นทาสก็ตาม
ฟาเบียนเองก็ถือว่า ยืนอยู่ในจุดที่เป็นดั่งฮีโร่ท่ามกลางเสียงปรบมือนับร้อย นี่แหละลูกผู้ชายตัวจริงล่ะ!
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีสิ่งหนึ่งที่ประหลาดออกไป ฟาเบียนไม่ได้ดูดีใจกับการแสดงความยินดีด้วยซ้ำ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอับอายและเจ็บปวด
ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นกันล่ะ ? พวกเราแสดงความยินดีกับเขาจากใจจริงเลยนะ
ฟาเบียนนี่นายจะเป็นมนุษย์คนแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้รับการปรบมือจากเหล่าก็อบลิน นายก็ควรจะภาคภูมิใจซี่
– เกร้ง
ผมโยนถุงเงินให้ มันตกอยู่ข้างเท้าของฟาเบียน ฟาเบียนค่อยๆก้มหัวลงมองไปยังถุงเงินชั่วครู่
“…….”
มันดูเหมือนกับเขากำลังมองจ้องอย่างสงสัยไปยังสัตว์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตนี้
ไม่นานฟาเบียนก็หมดความสนใจในถุงเงินแล้วหันมามองผมอีกครั้ง
“นั่นคือ รางวัลตามคำสัญญา รางวัลที่คู่ควรมอบให้แด่ผู้ชนะ ได้โปรดอย่าปฏิเสธมันเลย
ให้คิดเสียว่า เป็นของขวัญแทนความรู้สึกของข้าก็ได้”
“……คึก”
ดวงตาของฟาเบียนนั้นแดงฉานราวกับร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด
แม้การดวลจะจบลง แต่ก็ยังคงมีความกระหายเลือดอยู่เต็มตา
อ้าา ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจในตัวเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว
ผมยิ้มอย่างสงบ
“มิสเตอร์ฟาเบียน เจ้าอยากจะฆ่าข้า ถูกไหม?”
“…….”
“ไม่ต้องห่วง ข้าสัญญากับเจ้าก่อนหน้าแล้วนี่ ถูกไหมล่ะ”
ที่ผมบอกว่า จะไม่ทำอะไรกับมนุษย์ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย
“หากอยากจะฆ่าข้า ก็เชิญลองได้เลยตามสบาย เจ้ามีสิทธิ์ที่จะฆ่าข้าได้
เอาล่ะ ถ้าแค่นั้นไม่พอ ก็ต้องขอบอกว่าที่ข้าได้บันเทิงเริงรื่นได้ขนาดนี้ต้องขอบใจเจ้ามากเลย ข้าจึงขอบอกอีกครั้งว่า เจ้ามีสิทธิ์ทำแบบนั้นได้”
แต่ถึงอย่างนั้นผมก็พูดต่อ
“แต่เจ้ามีโอกาสนั้นเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น โอกาสเดียวที่จะทำร้ายข้า
อย่าเสียใจไปเลยน่า ชีวิตมันก็แบบนี้แหละจริงไหม? โอกาสครั้งที่สองมันยากจะเกิดขึ้น…….โชคไม่ดีเลยเนอะ”
“…….”
“หากไม่อยากจัดการข้า ก็หนีไปเถอะ”
ผมควักโพชั่นออกมา ของเหลวสีแดงกระฉอกไหลไปมาอยู่ในขวดแก้ว
“ตามคำของข้า! วันหยุดแห่งชาติได้มาถึงแล้ว ดังนั้นนี่เป็นรางวัลแถมให้จากปราสาทจอมมารดันทาเลี่ยน!
แรร์ไอเทม โพชั่นฟื้นเลือดสุดหรูหรา ที่จะมอบให้เจ้าฟรีๆ เฉพาะโอกาสนี้เท่านั้นนะ ซึ่งเจ้าสิ่งนี้จะการันตีว่า ชีวิตของมิสเตอร์ฟาเบียนที่อยู่ปากเหวความตายอันเนื่องจากเลือดไหลไม่หยุดจะมีชีวิตรอดต่อไปได้!”
ผมเที่ยวเดินเร่ขายโพชั่นในมือ ลอร่าและเจเรมิต่างหัวเราะกับท่าทางเหมือนตัวตลกของผม มีเพียงฟาเบียนเท่านั้นที่ไม่เข้าใจมุกนั้นจึงยังคงจ้องมองผมด้วยความอยากฆ่า
“ว่ายังไงล่ะ? จะใช้โอกาสครั้งเดียวนี้ในการฆ่าข้าไหม? หรือเจ้าอยากจะกลับบ้านไปด้วยชื่อเสียงหลังจากรับโพชั่นและทองไปแล้ว? ตัดสินใจเลือกเองละ ตาเดียว หัวโล้น ฟาเบียน”
“…….”
ฟาเบียนชักมีดที่เหน็บเอว มือขวาของเขาสั่นสะท้าน
เขาแทบไม่มีแรงเหลือพอจะเดินแล้วด้วยซ้ำ นั่นหมายความว่าเขาไม่มีแรงมากพอจะวิ่งเข้ามาแทงผมด้วยมีด นั่นแหละคือ สาเหตุที่ว่าทำไมเขาพยายามที่จะปามีดใส่ผม
เขาเลือกที่จะฆ่าผมเพื่อเอาชีวิตรอด
“……ยอดเยี่ยมมาก”
ผมกำลังอารมณ์ดีสุดๆ หากเทียบกับคนอื่นแล้ว ผมเป็นบุคคลที่ให้ความสำคัญกับชีวิตตัวเองยิ่งกว่าอะไรทั้งปวง
ความจริงเรื่องนั้นทำให้ผมปลาบปลื้ม ผมลอบยิ้มขณะที่เฝ้ามองนักผจญภัยฟาเบียนยกมีดขึ้น
– ชวิ้ง!
การโจมตีที่เกิดขึ้นจากการเค้นพละกำลังสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บินมาหาผม
น่าประหลาดใจนัก ทั้งที่มือของเขาสั่นจนไม่อาจควบคุมได้ แต่ฟาเบียนก็ยังสามารถปาใส่เป้าหมายได้อย่างแม่นยำ
ฉึก
เสียงเนื้อฉีกทะลุมาจากร่างของผม
มีดแทงทะลุเข้าไปในอกขวา
ผมยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
“น่าเสียดายเหลือเกินนะ จอมมารไม่อาจตายด้วยวิธีนี้ได้”
ผมแตะไปที่หน้าผากของตัวเองด้วยนิ้ว
“ตรงนี้ ตรงนี้ต่างหากที่เจ้าควรจะต้องเล็ง ไม่ใช่อกของข้า”
“…….”
ร่างทั้งร่างของฟาเบียนไม่อาจประคองตนได้อีกต่อไป
หัวเข่าหลุด ทำให้เขานั้นล้มลงกับพื้นงอตัว
เลือดไหลออกมาทั่วทั้งร่าง แต่พื้นเองก็ชุ่มไปด้วยเลือดนักผจญภัยคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว
พวกเราเฝ้าดูลมหายใจสุดท้ายของฟาเบียน ซึ่งก็กินเวลาเกือบ 10 นาที
มันไม่ได้น่าเบื่อหรอก ผมถอนมีดที่ปักอกออก
แผลค่อยๆสมานอย่างช้าๆ ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เสียดแทง ผมสวมเกราะหนังไว้ เลยยังพอทนไหว
“ฟ……ฟลัว……ฟลัว…….”
ฟาเบียนพึมพัมชื่อสาวกิลด์คนนั้นแม้กระทั่งวาระสุดท้าย
เสียงนั่นหยุดพูดไปหลัง 10 นาที พอผมเข้าไปใกล้ เพื่อยืนยันว่า เขาหมดลมหายใจแล้วจริงๆ
ุสุดท้ายแล้ว คำพูดสุดท้ายก็เป็นชื่อของสาวคนนั้น
คลิ้นช์* ฉิบหายเลย ไอ้หมอนี่
—
*Cliché – ซ้ำซาก โบราณคร่ำครึ เป็นไปตามขนบ
Comments
Dungeon Defense (WN) 220 ปาร์ตี้นักผจญภัยแร๊ง D (12)
ดวงตาของฟาเบียนนั้นเบิกกว้าง
แหม มันกว้างเสียจนลูกตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า
ลอร่าต้องพอใจแน่ๆที่ไม่ต้องออกแรงคว้านลูกตาออกจากเบ้าด้วยมือตัวเอง
“ไอ้ลูกกะหรี่นี่……!”
“มิสเตอร์ฟาเบียนเอ๋ย ไม่ใช่แค่เจ้าหรอกที่เรียกพ่อข้าว่าเป็นหมาตัวหนึ่ง”
ผมพูดขึ้น
“นั่นเป็นการคาดเดาที่ช่างหาญกล้านัก และทุกผู้ที่คาดเดาอย่างนั้นต่างมีลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่งนั่นคือ กลายเป็นศพ
้ข้าได้แต่หวังว่า มิสเตอร์ฟาเบียนจะสามารถมีชีวิตรอดไปเป็นคนสุดท้ายนะ”
ผมเผลอหัวเราะออกมา แหม มันอดไม่ได้จริงๆนี่ ดูเหมือนลอร่ากับเจเรมิเองก็เช่นกัน ปอดของพวกเรานั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
หากจะมีอะไรที่โคตรของโคตรสำคัญสำหรับคนธรรมดา พวกเราคงไม่มีสิ่งนั้นอีกต่อไปแล้ว เหมือนข้างในของเราสามคนนั้นมันพังไปหมดแล้ว
“ผู้ช่วยคนนั้นที่ทำงานในกิลด์นักผจญภัย……ชื่อ ฟลัว ใช่ไหม?
นายไม่อยากกลับไปแต่งงานกับแม่สาวคนนั้นเหรอ? ออกไปจากที่นี่แบบมีชีวิตอยู่น่ะ ? มันจะเป็นปัญหาเอานะ ถ้าเจ้าสาวใหม่กลัยต้องใช้คืนร่วมหอกับร่างเย็นๆน่ะ”
“ไอ้เชี่ยระยำเอ๊ย! ขอให้แกโดนเทพทุกองค์สาปแล้วตายห่าไปซะ!”
โอ้ เขายังมีใจสู้อยู่นี่
ฟาเบียนนั้นไม่ใช่นักผจญภัยหน้าเก่าธรรมดาๆ แต่เขายังเป็นบุคคลที่มีศักดิ์ศรีในฐานะมนุษย์คนหนึ่งด้วย ศักดิ์ศรีอันไร้ราคา และไร้ค่ายิ่งเมื่ออยู่ในสถานการณ์เช่นนี้
“อว๊ากกก!?”
ไม่สำคัญเลยว่า ฟาเบียนนั้นจะโมโหโทโสขึ้นมาหรือไม่ แบทเทิ่ลรอยั่ลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
นักผจญภัยคนหนึ่งใช้มีดแทงคนข้างๆ อีกฝ่ายที่ถูกแทงก็มองด้วยสายตาที่ตกตะลึง
“นี่แกทำอะไรวะ!?”, “แกกล้าดียังไงทรยศพวกพ้องวะ!”,นักผจญภัยคนอื่นต่างตะโกนด้วยความเกรี้ยวโกรธ
“ฉะ-ฉันไม่อยากตาย”
ฆาตกรนั้นยืนตัวสั่นขณะที่ยังกุมมีดในมือ
“ข้าไม่ได้อยากมาที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว……. หากพวกแกไม่ได้โกหกว่า นี่เป็นโอกาสทองในการรวยรวดเร็ว!
ชะ-ใช่แล้ว นี่มันเป็นความผิดของพวกแกนั่นแหละ…….ข้ามีฟาร์มที่บ้านที่ต้องกลับไป…….ข้าไม่เหมือนกับพวกแกที่เน่าหนอนอยู่ก้นบึ้ง!”
“ไอ้ห่าฆาตกรนี่!”
นักผจญภัยคนอื่นพุ่งเข้าใส่ฆาตกรคนนั้น พร้อมกับแกว่งขวานใส่หน้า
ฆาตกรคนนั้นหดก้มลงและยกมีดขึ้นแต่นั่นก็ไม่ทำให้ปัดป้องขวานได้
หัวของเขาแบะผ่าออก ขวานกะเทาะกระโหลกกระจาย
นั่นแหละคือ จุดเริ่มต้น
นักผจญภัยคนที่เหลือต่างคว้าโล่และหอกขึ้นมาพุ่งใส่กัน
เสียงตะโกนดังก้องพร้อมกับเสียงวัตถุกระแทกโล่
ฟาเบียนหยุดมองผม แล้วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเข้าร่วมการต่อสู้ที่สุดวุ่นวาย
ข้าอยากมีชีวิต ข้าไม่อยากตาย หรือไม่ก็ ข้าอยากจะออกไปจากนรกนี่ให้ไวที่สุด
ความปรารถนาพื้นฐานพวกนั้นไหลออกมาผ่านอาวุธที่แกว่งไกว
แฟรี่บางตัวก็บินมาหาผมขณะที่กำลังรับชมการต่อสู้ของเหล่ากลาดิเอเตอร์พร้อมกับแขนที่แบกหามมาด้วย
แฟรี่สี่ตัวพยายามอย่างมากที่จะแบกขวดไวน์มา ในขณะที่แฟรี่อีกสามตัวก็ประคองแก้วไวน์มา
พวกนั้นรู้สินะว่า มาสเตอร์กำลังอยากเหล้า เลยไปเอามาให้ แหม ช่างน่ารักอะไรเช่นนี้!?
“แฟรี่ของข้าเนี่ย ใจดีที่สุดในโลกเลย!”
ผมรับขวดและลูบหัวแฟรี่พวกนั้นตอบแทน เหล่าแฟรี่ต่างหัวเราะคิกคัก
พวกเรารินไวน์ใส่แก้วให้กันพลางรับชมโคลอสเซียม การสู้รบเริ่มจริงจังเข้มข้นมากยิ่งขึ้น
ยิ่งเข้มข้นเท่าไหร่ก็ยิ่งบันเทิงมากเท่านั้น แถมมีไวน์เข้ามาเสริมอีกยิ่งทำให้ประสบการณ์การรับชมนั้นยอดเยี่ยมยิ่งขึ้น
แต่ก็มีนักผจญภัยทั้งที่สู้เต็มที่และบางคนก็สู้ไประแวงไปเพราะกลัวจะฆ่าสหาย
“แม่งเอ๊ย อย่าสู้กันสิวะ! อย่าถูกไอ้จอมมารมันหลอกเอา! แม่งเอ๊ย ฟัค!”
และก็มีคนอย่างฟาเบียนที่พยายามจะหยุดการต่อสู้
นักผจญภัยที่กระหายเลือดไม่ได้ยินคำพูดของฟาเบียนแล้ว
ฟาเบียนเองก็พยายามที่จะระงับการต่อสู้ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสำเร็จ
เขายังคงไร้ทางเลือกเหมือนเคย ยังคงต้องแกว่งดาบเพื่อยับยั้งนักผจญภัยคนอื่นที่พุ่งใส่เขาพร้อมอาวุธ
ผมถึงกับผิวปาก
“มนุษย์น่ะจะแสดงสันดานแท้จริงออกมา เมื่อเผชิญหน้ากับภัยอันตราย”
“ฮื่มม มันเป็นอะไรที่งดงามเพราะหาดูได้ยากยิ่ง”
ผ่านไป 10 นาที นักผจญภัย 20คนก็ลดลงเหลือ 7 คน
7 คนนั้นไม่มีใครที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ บางคนถูกแทงด้วยมีด บางคนก็ถูกดาบฟันเนื้อฉีก ทุกคนต่างมีบาดแผลทั้งนั้น
ทั้งหมดต่างหายใจหอบหนักขณะที่มองกันและกันด้วยแววตาดุดัน ไม่มีใครอยากขยับก่อน ทำให้ต่างฝ่ายต่างดูเชิงกันอยู่อย่างนั้น
คงพยายามจะยื้อออกไปให้นานที่สุดนั่นแหละ ไม่เป็นอะไรมากไปกว่าเกมที่น่าเบื่อและเสียเวลาโดยไม่จำเป็น
ผมจึงตัดสินใจเพิ่มแรงกระตุ้นเข้าไปอีกสักหน่อย
“เอาล่ะ เอาล่ะ ทุกคน หยุดสู้กันก่อนนะ แล้วมาดูทางนี้”
ผมปรบมือเพื่อดึงความสนใจของพวกเขา
ดวงตา 7 คู่ที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด อ่อนล้าและหวาดกลัว หันมาหาผม
ผมควักถุงเงินออกมาแล้ว เขย่าต่อหน้าพวกเขา
“เห็นนี่ไหม?”
เกร้ง เกร้ง
เสียงโลหะกระทบตัวดังมาจากในถุง
“ในนี้มีทองมากมายเลยล่ะ ราวๆ 50 ไลบร้า ข้าจะให้เงิน 50 ไลบร้าเป็นของกำนัลสำหรับผู้รอดชีวิต ถ้าอย่างนั้นแล้ว เชิญสู้กันต่อได้เลย”
“……!”
ความโลกได้เติมเต็มในดวงตาของพวกเขา
จำนวนเงิน 50 โกลด์นั้นไม่ใช่เงินน้อยๆเลยสำหรับนักผจญภัย การต่อสู้อย่างสิ้นหวังเพื่อเอาชีวิตรอดไปให้ได้กลับกลายเป็นการต่อสู้เพื่อชิงเงินรางวัลด้วยชีวิต นักผจญภัยทั้งหลายต่างผ่อนคลายลงเพื่อสูดลมหายใจลึกๆ
“อ๊าาาากก!”
ก่อนจะตะโกนพร้อมกับพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย
เรจ สแลช( Rage Slash), คราวน์ สแลช(Crown Slash), และครอส สไลซ์( Cross Slice)เปิดการใช้งาน
พวกเขาใช้เทคนิคดาบประจำตัวไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่หมายจะฆ่าฟันกัน เสียงของโลหะกระทับกันดังไม่ต่างจากซิมโฟนี่แห่งความอลหม่าน
ผมตะโกนเชียร์พร้อมรอยยิ้ม
“เออ อย่างนั้นแหละ! นี่แหละที่แกควรทำ แกควรจะฆ่าพวกที่เหลือเพื่อเงินและเพื่อเอาชีวิตรอด
มันเป็นธรรมดาอยู่แล้วนี่ ข้าคิดแล้วว่า พวกเจ้าทุกคนต้องเข้าใจดี
C’est Si Bon! C’est Si Bon!”
(มันยอดมาก! มันยอดมาก!)
ลอร่าจึงพูดแทรกขึ้นมา
“ท่านมีงานอดิเรกที่แย่มาก นายท่าน”
“เฮ่อ ข้าไม่อยากได้ยินคำนั้นจากปากจากสาวน้อยที่สะสมหัวกระโหลกเลย”
“……ก็พอกันทั้งคู่นั่นแหละ”
เจเรมิบ่นพลางถอนใจ
การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว หลังจาก 5 นาทีผ่านไป มีเพียงมนุษย์ผู้เดียวที่ยังมีชีวิตอยู่รอดท่ามกลางวงล้อมของก็อบลิน
ชายผู้เดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางศพทั้ง 19 ศพกระจายไปทั่ว
“ฟู่, ฟู่……อั่กกก”
ฟาเบียนนั่นเอง
เขาดิ้นรนที่จะหายใจออกมา เขาต้องยอมสละแขนซ้ายเพื่อที่พยายามบล็อคการโจมตีของอีกคน
แขนข้างนั้นมันแกว่งราวกับของเล่นที่โดนขวานสับ
ทั้งยังมีมีดเสียบที่น่อง เลือดไหลออกราวกับน้ำพุโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล
“ยอดเยี่ยมจริงๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าทำได้ มิสเตอร์ฟาเบียน”
“อั่ก……อึก ”
“ขอแสดงความยินดีด้วย”
ผมปรบมือให้กับฟาเบียนชุดใหญ่ ลอร่าและเจเรมิเองก็ปรบมือให้ด้วยเช่นกัน
ผมสั่งให้ก็อบลินทุกตัวที่อยู่ที่นั่นทำตาม ก็อบลินนับร้อยตัวจึงร่วมกันปรบมือให้
หากจะเทียบกับประชาชนในโรมที่ปรบมือให้กับกลาดิเอเตอร์ผู้กล้าที่พยายามดิ้นรนยืนหยุดในท้ายที่สุด และแสดงความนับถือให้แม้ว่า กลาดิเอเตอร์ผู้นั้นจะเป็นทาสก็ตาม
ฟาเบียนเองก็ถือว่า ยืนอยู่ในจุดที่เป็นดั่งฮีโร่ท่ามกลางเสียงปรบมือนับร้อย นี่แหละลูกผู้ชายตัวจริงล่ะ!
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีสิ่งหนึ่งที่ประหลาดออกไป ฟาเบียนไม่ได้ดูดีใจกับการแสดงความยินดีด้วยซ้ำ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอับอายและเจ็บปวด
ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นกันล่ะ ? พวกเราแสดงความยินดีกับเขาจากใจจริงเลยนะ
ฟาเบียนนี่นายจะเป็นมนุษย์คนแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้รับการปรบมือจากเหล่าก็อบลิน นายก็ควรจะภาคภูมิใจซี่
– เกร้ง
ผมโยนถุงเงินให้ มันตกอยู่ข้างเท้าของฟาเบียน ฟาเบียนค่อยๆก้มหัวลงมองไปยังถุงเงินชั่วครู่
“…….”
มันดูเหมือนกับเขากำลังมองจ้องอย่างสงสัยไปยังสัตว์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตนี้
ไม่นานฟาเบียนก็หมดความสนใจในถุงเงินแล้วหันมามองผมอีกครั้ง
“นั่นคือ รางวัลตามคำสัญญา รางวัลที่คู่ควรมอบให้แด่ผู้ชนะ ได้โปรดอย่าปฏิเสธมันเลย
ให้คิดเสียว่า เป็นของขวัญแทนความรู้สึกของข้าก็ได้”
“……คึก”
ดวงตาของฟาเบียนนั้นแดงฉานราวกับร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด
แม้การดวลจะจบลง แต่ก็ยังคงมีความกระหายเลือดอยู่เต็มตา
อ้าา ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจในตัวเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว
ผมยิ้มอย่างสงบ
“มิสเตอร์ฟาเบียน เจ้าอยากจะฆ่าข้า ถูกไหม?”
“…….”
“ไม่ต้องห่วง ข้าสัญญากับเจ้าก่อนหน้าแล้วนี่ ถูกไหมล่ะ”
ที่ผมบอกว่า จะไม่ทำอะไรกับมนุษย์ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย
“หากอยากจะฆ่าข้า ก็เชิญลองได้เลยตามสบาย เจ้ามีสิทธิ์ที่จะฆ่าข้าได้
เอาล่ะ ถ้าแค่นั้นไม่พอ ก็ต้องขอบอกว่าที่ข้าได้บันเทิงเริงรื่นได้ขนาดนี้ต้องขอบใจเจ้ามากเลย ข้าจึงขอบอกอีกครั้งว่า เจ้ามีสิทธิ์ทำแบบนั้นได้”
แต่ถึงอย่างนั้นผมก็พูดต่อ
“แต่เจ้ามีโอกาสนั้นเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น โอกาสเดียวที่จะทำร้ายข้า
อย่าเสียใจไปเลยน่า ชีวิตมันก็แบบนี้แหละจริงไหม? โอกาสครั้งที่สองมันยากจะเกิดขึ้น…….โชคไม่ดีเลยเนอะ”
“…….”
“หากไม่อยากจัดการข้า ก็หนีไปเถอะ”
ผมควักโพชั่นออกมา ของเหลวสีแดงกระฉอกไหลไปมาอยู่ในขวดแก้ว
“ตามคำของข้า! วันหยุดแห่งชาติได้มาถึงแล้ว ดังนั้นนี่เป็นรางวัลแถมให้จากปราสาทจอมมารดันทาเลี่ยน!
แรร์ไอเทม โพชั่นฟื้นเลือดสุดหรูหรา ที่จะมอบให้เจ้าฟรีๆ เฉพาะโอกาสนี้เท่านั้นนะ ซึ่งเจ้าสิ่งนี้จะการันตีว่า ชีวิตของมิสเตอร์ฟาเบียนที่อยู่ปากเหวความตายอันเนื่องจากเลือดไหลไม่หยุดจะมีชีวิตรอดต่อไปได้!”
ผมเที่ยวเดินเร่ขายโพชั่นในมือ ลอร่าและเจเรมิต่างหัวเราะกับท่าทางเหมือนตัวตลกของผม มีเพียงฟาเบียนเท่านั้นที่ไม่เข้าใจมุกนั้นจึงยังคงจ้องมองผมด้วยความอยากฆ่า
“ว่ายังไงล่ะ? จะใช้โอกาสครั้งเดียวนี้ในการฆ่าข้าไหม? หรือเจ้าอยากจะกลับบ้านไปด้วยชื่อเสียงหลังจากรับโพชั่นและทองไปแล้ว? ตัดสินใจเลือกเองละ ตาเดียว หัวโล้น ฟาเบียน”
“…….”
ฟาเบียนชักมีดที่เหน็บเอว มือขวาของเขาสั่นสะท้าน
เขาแทบไม่มีแรงเหลือพอจะเดินแล้วด้วยซ้ำ นั่นหมายความว่าเขาไม่มีแรงมากพอจะวิ่งเข้ามาแทงผมด้วยมีด นั่นแหละคือ สาเหตุที่ว่าทำไมเขาพยายามที่จะปามีดใส่ผม
เขาเลือกที่จะฆ่าผมเพื่อเอาชีวิตรอด
“……ยอดเยี่ยมมาก”
ผมกำลังอารมณ์ดีสุดๆ หากเทียบกับคนอื่นแล้ว ผมเป็นบุคคลที่ให้ความสำคัญกับชีวิตตัวเองยิ่งกว่าอะไรทั้งปวง
ความจริงเรื่องนั้นทำให้ผมปลาบปลื้ม ผมลอบยิ้มขณะที่เฝ้ามองนักผจญภัยฟาเบียนยกมีดขึ้น
– ชวิ้ง!
การโจมตีที่เกิดขึ้นจากการเค้นพละกำลังสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บินมาหาผม
น่าประหลาดใจนัก ทั้งที่มือของเขาสั่นจนไม่อาจควบคุมได้ แต่ฟาเบียนก็ยังสามารถปาใส่เป้าหมายได้อย่างแม่นยำ
ฉึก
เสียงเนื้อฉีกทะลุมาจากร่างของผม
มีดแทงทะลุเข้าไปในอกขวา
ผมยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
“น่าเสียดายเหลือเกินนะ จอมมารไม่อาจตายด้วยวิธีนี้ได้”
ผมแตะไปที่หน้าผากของตัวเองด้วยนิ้ว
“ตรงนี้ ตรงนี้ต่างหากที่เจ้าควรจะต้องเล็ง ไม่ใช่อกของข้า”
“…….”
ร่างทั้งร่างของฟาเบียนไม่อาจประคองตนได้อีกต่อไป
หัวเข่าหลุด ทำให้เขานั้นล้มลงกับพื้นงอตัว
เลือดไหลออกมาทั่วทั้งร่าง แต่พื้นเองก็ชุ่มไปด้วยเลือดนักผจญภัยคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว
พวกเราเฝ้าดูลมหายใจสุดท้ายของฟาเบียน ซึ่งก็กินเวลาเกือบ 10 นาที
มันไม่ได้น่าเบื่อหรอก ผมถอนมีดที่ปักอกออก
แผลค่อยๆสมานอย่างช้าๆ ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เสียดแทง ผมสวมเกราะหนังไว้ เลยยังพอทนไหว
“ฟ……ฟลัว……ฟลัว…….”
ฟาเบียนพึมพัมชื่อสาวกิลด์คนนั้นแม้กระทั่งวาระสุดท้าย
เสียงนั่นหยุดพูดไปหลัง 10 นาที พอผมเข้าไปใกล้ เพื่อยืนยันว่า เขาหมดลมหายใจแล้วจริงๆ
ุสุดท้ายแล้ว คำพูดสุดท้ายก็เป็นชื่อของสาวคนนั้น
คลิ้นช์* ฉิบหายเลย ไอ้หมอนี่
—
*Cliché – ซ้ำซาก โบราณคร่ำครึ เป็นไปตามขนบ
Comments